Του Γιοφυριού της Δανειακής Σύμβασης

Σαράντα πέντε υπουργοί κι εξήντα τραπεζίτες
δανειακή σύμβαση παζάρευαν στης κρίσης το ποτάμι.
Ολημερίς παζάρευαν, το βράδυ απορριπτόταν.
Μοιριολογούν οι υπουργοί και κλαιν οι τραπεζίτες:
"Αλοίμονο στους κόπους μας, κρίμα στις δούλεψές μας,
ολημερίς παζαρεύουμε το βράδυ να χαλιέται."
Γουρούνι εδιάβη κι έκατσε αντίκρυ στό ποτάμι,
δεν έκανε σαν χοιρινό, μηδέ σαν άγριος κάπρος,
παρά λαλούσε του Πάγκαλου την αγριοφωνάρα:
"Αν δε στοιχειώσετε άνθρωπο, σύμβαση δε στεριώνει,
και μη στοιχειώσετε ορφανό, μη ξένο, μη διαβάτη,
παρά δημόσιο υπάλληλο από δαύτους τους κοπρίτες,
που έρχονται αργά κάθε πρωί και φεύγουν νωρίς το βράδι."

Τ' άκουσ' ο συνδικαλιστής και του θανάτου πέφτει.
Πιάνει, μηνάει του υπάλληλου με το πουλί τ' αηδόνι:
Αργά ντυθεί, αργά αλλαχτεί, αργά δουλειά να πάει,
αργά την κάρτα να χτυπήσει, ως κάνει κάθε μέρα.
Και το πουλι παράκουσε κι αλλιώς επήγε κι είπε:
"Γοργά ντύσου, γοργά άλλαξε, γοργά δουλειά να πας,
γοργά την κάρτα χτύπησε, όχι σαν κάθε μέρα."

Να τος κι εξανάφανεν από την άσπρην στράτα.
Τον είδ' ο συνδικαλιστής, ραγίζεται η καρδιά του.
Από μακριά τους χαιρετά κι από κοντά τους λέει:
"Γειά σας, χαρά σας, υπουργοί και σεις οι τραπεζίτες,
μα τι έχει ο συνδικαλιστής και είναι βαργιομισμένος;
"Καρτέρι έστησε η τρόικα στην πρώτη την καμάρα,
και ποιός να μπει, ποιός να βγει, μνημόνιο να εφαρμόσει;"
"Μάστορα, μην πικραίνεσαι κι εγώ θα πάω εκεί κάτω,
εγώ να μπω, εγώ να βγω, μνημόνιο νά εφαρμόσω."
Μηδέ καλά εκατέβηκε, μηδέ στη μέση επήγε,
"Τράβα, καλέ μ' τον άλυσο, τράβα την αλυσίδα

τα ΜΑΤ χτυπάν αλύπητα και ανέπνευσα δακρυγόνα."

Πηχάει ο υπουργός με το μυστρί, υφυπουργοί με ασβέστη,
παίρνει κι ο συνδικαλιστής και ρίχνει μέγα λίθο.
"Αλίμονο στη μοίρα μας, κρίμα στο ριζικό μας! 

Ενα εκατομμύριο ήμαστε, κι οι όλοι κακογραμμένοι, 

κόψαν μισθούς σε όλους μας, κόψαν και τις συντάξεις 

και τώρα οι πιο στερνότεροι θα φάμε απολύσεις.
Ως τρέμει το καρυόφυλλο, να τρέμουν οι εταίροι
κι ως πετούν τ' άγρια πουλιά, να πετούν τα σπρεντ τους."

"Υπάλληλε, το λόγον άλλαξε κι άλλη κατάρα δώσε,
πο 'χεις γονείς στη σύνταξη, μη λάχει και πεινάσουν."
Κι αυτός το λόγον άλλαζε κι άλλη κατάρα δίνει:
"Αν τρέμουν τ' άγρια βουνά, να τρέμουν οι εταίροι,
κι ως πέφτουν τα δεντρόφυλλα, να πέφτουν και τα σπρεντ τους,
τί έχω γονείς στη σύνταξη, μη λάχει και πεινάσουν...

Καρατζαφεριάδα

Μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα ο πρόεδρος Γιώργος Καραπαπάρας (προσωνύμιον επί το ελληνικότερον) έσωσε την Ευρώπη με την αντίσταση στο μνημόνιο 2, διεκδίκησε την σωτηρία της Ελλάδας μέσω της επιλογής Παπαδήμου, από του οποίου όμως την κυβέρνηση απέσυρε τους υπουργούς ΤΟΥ (τα κόμματα στην χώρα μας είναι ιδιοκτησία των αρχηγών τους), κι ενώ εξέφρασε την αμέριστη στήριξή ΤΟΥ στον Παπαδήμο προσωπικά, απέρριψε πανηγυρικά την κύρια νομοθετική του δουλειά, την δανειακή σύμβαση/PSI! Μόνο που οι υπουργοί ΤΟΥ τελικά δεν είναι και τόσο ΤΟΥ, καθώς κάποιοι δήλωσαν ότι θα συμμορφωθούν με την τεθλασμένη κομματική γραμμή της καταψήφισης κι άλλοι όχι.

Εμφανώς ο πρόεδρος Γιώργος σκέφτηκε "απελθέτω απ' εμού το ποτήριον τούτο - αλλά μη φανούμε και υπονομευτές της οικονομικής συνέχειας του κράτους" και με μια τραγελαφική συνέντευξη τύπου προσπάθησε να συγκεράσει τα ασυγκέραστα: ΚΑΙ υποστήριξη στο δύσκολο έργο του Παπαδήμου ΚΑΙ φευγιό από την κυβέρνησή του. Διασώθηκαν Άδωνις και Μάκης που δήλωσαν ότι θα υπερψηφίσουν τη σύμβαση, και τώρα μένει να δούμε ποια θα είναι η επ' αυτών έκφραση της κομματικής πειθαρχίας ΤΟΥ για την απόκλιση. Ενδιαμέσως βρήκε το χρόνο να πάει στον πρόεδρο της Δημοκρατίας για να του δώσει μια εικόνα αγίου, μάλλον ορμώμενος από μια ιδιότυπη αντίληψη του θεσμικού του ρόλου, αφού το κόμμα ΤΟΥ είναι το μόνο που φέρει τον τίτλο του Ορθόδοξου και παρέχει συστηματικά σωτηρίες δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν!

Παρά το ότι όλα κρέμονται σε μια κλωστή, στο υπουργικό συμβούλιο που ακολούθησε ο κακομοίρης ο Παπαδήμος έδειχνε περισσότερο μπερδεμένος παρά ανήσυχος. Τελικά τον υποστηρίζει το ΛΑΟΣ ή όχι; Τι θα ψηφίσει την Κυριακή; Η απάντηση είναι ότι εξαρτάται πως θα κοιμηθεί ο πρόεδρος Γιώργος και συγκεκριμένα από πιο πλευρό. Μπορεί να πλέξει το εγκώμιο της Μέρκελ με τις πυτζάμες σε εθνική σύνδεση, ή μπορεί να κυρήξει ανένδοτο κατά των λαθρομεταναστών από την Μοζαμβίκη, αναλόγως τα βαρομετρικά και την σκληρότητα του στρώματος. Ενώ κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις σαχλαμάρες που θα ξεφουρνίσει προκειμένου να αντιστρέψει την δημοσκοπική του κατρακύλα, το σίγουρο είναι ότι θα έχει πάλι μπροστά του ένα δάσος από μικρόφωνα. Τι άλλο να ζητήσει ένας πολιτευτής;

"Οργή" βουλευτού, φωνή λαού

Οργισμένοι δηλώνουν σχεδόν όλοι οι βουλευτές ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ με τη συμφωνία που ανακοινώθηκε με την τρόικα. Αυτή η οργή και όλες οι συναφείς αντιδράσεις που ακούγονται τις τελευταίες ημέρες (παραιτήσεις Μανώλη-Κουτσούκου, "λογοτεχνία" Κεφαλογιάννη, λεονταρισμοί Καρατζαφέρη) είναι απλά ένστικτο αυτοσυντήρησης. Οι άνθρωποι ξέρουν ότι αυτά που συμφωνούν οι αρχηγοί τους, εκτός από πολιτικές ταφόπλακες μιας ολόκληρης γενιάς πολιτικών, θα έχουν σαν αποτέλεσμα να μην μπορούν να κυκλοφορούν ασφαλείς όχι μόνο στις εκλογικές τους περιφέρειες, αλλά ούτε στους διαδρόμους των κελιών του Κορυδαλλού. Νομίζουν ότι προστατεύουν εαυτούς από την οργή του κόσμου, η οποία είναι πάντα ετεροχρονισμένη και θα ξεσπάσει όταν δαγκώσουν και τα τελευταία μέτρα.

Η ιταμή τακτική "ναι σε όλα" στους δανειστές και οδυρμός στα κεραμίδια για εσωτερική κατανάλωση, όχι μόνο δεν θα αποδώσει ως πολιτική ασφαλείας, αλλά θα κάνει τα πράγματα χειρότερα γι αυτούς. Η δήλωση Σαμαρά όταν βγήκε χθες από του Μαξίμου τα λέει όλα: "... να πονέσει λιγότερο ο κόσμος", δηλαδή φιλεύσπλαχνη προσφορά βαζελίνης από το βιαστή! Όταν οι ψηφοφόροι συνειδητοποιήσουν - μακροπρόθεσμα και συνολικά - τι συνέβη και ποιοί ευθύνονται, θα πέσουν θεαματικοί τίτλοι τέλους και στην πλαστή οργή που σερβίρεται σαν αντι-μνημονιακή αντίσταση από τα χαρακώματα. Το γεγονός ότι κανείς δεν βγαίνει να πει τίμια και ξεκάθαρα, "τα κάναμε θάλασσα, όχι σήμερα και χθες αλλά χρόνια τώρα", θα τους βαρύνει ακόμη περισσότερο, κάνοντας τη θέση τους στην συνείδηση του Ελληνα μη-υπερασπίσιμη και την καταδίκη χωρίς ελαφρυντικό αναπόφευκτη .