Πρόστιμο στα θύματα!

Εξάντλησε την αυστηρότητά της η Ανεξάρτητη Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα με το πρόστιμο των εκατόν πενήντα χιλιάδων ευρώ (το υψηλότερο προβλεπόμενο) που επέβαλε στην Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων του ΥΠΟΙΚ, για την διαρροή οικονομικών στοιχείων των φορολογουμένων, που εντοπίστηκαν στην αγορά δεδομένων. Συγκεκριμένα βρέθηκε ψηφιακός δίσκος με οικονομικά δεδομένα ΟΛΩΝ των Ελλήνων φορολογούμενων σε βάθος χρόνου μέχρι και χρήσεων του 2000, στα χέρια "επιχειρηματία" του κλάδου της εμπορίας καταλόγων πελατείας, που ισχυρίστηκε ότι τα αγόρασε από υπάλληλο της Γραμματείας.

Πληροφορίες όπως ονόματα, διευθύνσεις, ονόματα συγγενών, ΑΦΜ, εισοδήματα, περιουσιακά στοιχεία, ακόμη και πληροφορίες για τέλη κυκλοφορίας οχημάτων που έχουν δηλωθεί στην εφορία, πουλήθηκαν από "επίορκο" σε αετονύχηδες που τώρα έχουν στην διάθεσή τους εκατομμύρια θύματα για να κλέψουν και να εξαπατήσουν. Πρόσφατη περίπτωση, γυναίκα στη Βούλα που εμφανίστηκε με πλαστή ταυτότητα, πούλησε γη που δεν της ανήκε με χρήση των φορολογικών στοιχείων του πραγματικού ιδιοκτήτη, εισέπραξε σχεδόν ένα εκατομμύριο ευρώ και εξαφανίστηκε - ένα παράδειγμα πόσο ευάλωτοι είμαστε τώρα που τα οικονομικά δεδομένα μας είναι πλέον στη μαύρη αγορά.

Ανεξάρτητη αρχή λοιπόν, ιδρυθείσα και θεσμοθετημένη από το κράτος, επιβάλει υψηλότατο πρόστιμο σε κρατική υπηρεσία για πλημμελή άσκηση καθηκόντων εις βάρος των φορολογουμένων, που τελικά θα πληρώσουν οι ΙΔΙΟΙ οι φορολογούμενοι. Οχι μόνο αφήνονται οι υπαλλήλοι να εμπορεύονται κρατικές πληροφορίες κατά βούληση, αλλά επιβάλεται και το υψηλότερο δυνατό πρόστιμο το οποίο τελικά θα βαρύνει αναπόφευκτα τους θιγόμενους. Πως θα εδραιωθεί η ρημάδα η "φορολογική συνείδηση" όταν η φορολογική πολιτική έτσι όπως εφαρμόζεται και η όλη αντιμετώπιση των φορολογουμένων, επιβραβεύει όσους κρύβουν τα πραγματικά τους στοιχεία και διώκει τους ειλικρινείς;

Δεν πιστεύει κανείς ότι θα περικοπούν μισθοί σαν αποτέλεσμα του προστίμου, ούτε ότι θα μειωθεί το μέγεθος ή η αποστολή της ΓΓΠΣ, η οποία χειρίζεται το TAXIS-NET και όλη τη μηχανοργάνωση του φορολογικού μηχανισμού και είναι κομβική στη καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Αν οι κυνηγοί των φοροφυγάδων είναι ανίκανοι να περιφρουρήσουν αντικείμενο της εργασίας τους τότε σίγουρα δεν είναι ικανοί να διεκπαιρεώσουν το περίπλοκο έργο που έχουν αναλάβει και συνεπώς η απόκρυψη οικονομικών στοιχείων από το κράτος δεν είναι μόνο η οικονομικότερη στρατηγική αλλά και η ασφαλέστερη. Πρόκειται για κολοσσιαία αποτυχία, που απειλεί να τινάξει στον αέρα βασικές λειτουργίες του κράτους και της αγοράς όπως τις αγοροπωλησίες περουσιακών στοιχείων. Το δε υψηλό πρόστιμο χωρίς άλλο θα το πληρώσουν τα γνωστά υποζύγια. 

Τώρα, αν τα κρατικά έξοδα ξεφύγουν πάλι, προτείνουμε την συνεχή και διαρκή επιβολή προστίμων σε κάθε οικονομικά διάτρητη κρατική υπηρεσία: Τα συνταξιοδοτικά ταμεία, το ΙΚΑ, τον ΕΟΠΥΥ, το ΕΣΥ, τα ΚΤΕΛ, τα ΚΕΠ κλπ. να τιμωρηθούν, έτσι, για να μάθουμε...

Φοροκυνήγι και υπαλληλοφιλία

Η κυβέρνηση ανακοίνωσε προχθές απολύσεις "επίορκων" του δημοσίου, όπου "επίορκος" βλέπε υπάλληλος που δεν δουλεύει ή/και κλέβει ΚΑΙ πληρώνεται. Πρόκειται για άλλη μια κακοστημένη αβάντα να μας πείσει πόσο αυστηρό έγινε το κράτος και πόσο καλά λειτουργούν οι θεσμοί για όσους καταπατούν τον όρκο καλής υπηρεσίας που έδωσαν κατά την πρόσληψή τους. Η είδηση έφερε τον βαρύγδουπο τίτλο "επιταχύνονται οι πειθαρχικές διαδικασίες στο δημόσιο". Θυμίζουμε ότι πρόσφατα αποτέλεσε είδηση το γεγονός ότι "παύθηκαν" τρεις υπάλληλοι που είχαν εξαφανιστεί από τις υπηρεσίες τους, ένας μάλιστα είχε δικό του μαγαζί! Τον περασμένο μήνα, με ευθύνη του Κυριάκου (ποιού Κυριάκου; ντον'τ μπι σίλι ντίαρ...) παύθηκαν καμιά εκατοστή δημόσιοι υπάλληλοι που οι υποθέσεις τους είχαν "χρονίσει". Άλλοι τόσοι είχαν παυθεί και ολόκληρο το προηγούμενο 12μηνο, από συνόλου 617 χιλιάδων! Για να μην τρομάξουν, ακολούθησε δικαστική απόφαση γι αυτούς που έχουν καταδικαστεί τελεσίδικα, ότι δικαιούνται πλήρη σύνταξη ακόμη και μέσα στη φυλακή. Κανείς δεν θέλει κι άλλες απολύσεις, αλλά ούτε και διαρκή (ανεξαρτήτως αναγκών, επιδόσεων και συμπεριφοράς) ασυλία μέσα στη γενικευμένη θύελλα της ανεργίας.

Oι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα με το βούρδουλα και οι του δημοσίου με το γάντι. Έτσι ήταν ανέκαθεν, το αποδεχθήκαμε σαν ένα από τα αλαζονικά χούγια του κράτους. Όσο έρεε χρήμα, έστω αυτό το λίγο πριν την κρίση, το προσπερνούσαμε γιατί όλοι λίγο-πολύ έχουμε στην οικογένειά μας ή στον κύκλο μας κάποιον κρατικοδίαιτο. Σήμερα όμως με τη διαρκή έλλειψη ρευστού στην αγορά και το ανελέητο φοροκυνήγι, αυτή η διάκριση γίνεται προκλητικά οδυνηρή. Δύο διαδοχικές κυβερνήσεις όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα για να αυξήσουν τη λογοδοσία στο δημόσιο όπως άλλωστε έχουν υπογράψει στα μνημόνια, αλλά έδεσαν τα χέρια του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, αφαιρώντας του τη δυνατότητα να εφεσιβάλλει τα κατά κανόνα απαλλακτικά ή χαϊδευτικά πορίσματα των διακομματικώς υπερβυσματωμένων πειθαρχικών συμβουλίων. 

Μέσα λοιπόν σε αυτό το ηλεκτρισμένο κλίμα η προστασία των υπαλλήλων του δημοσίου αλλά και η εγκατάλειψη των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα βγάζει μάτι, ειδικά όταν η εφορία -εφαρμόζοντας την τροϊκανή επιταγή για τα έσοδα- στέλνει το ένα ραβασάκι μετά το άλλο. Όμως για να ανταποκριθούν οι φορολογούμενοι, αυτοί που μπορούν δηλαδή γιατί οι άλλοι έτσι κι αλλιώς δεν θα μας κάνουν τη χάρη, πρέπει να υπάρξουν κάποιες στοιχειώδεις προϋποθέσεις φορολογικής νομιμοποίησης, αυτονόητες αλλά ανύπαρκτες στην ταπεινή μας πατρίδα. Δεν μιλάμε για τους μεγαλο-φοροφυγάδες, οι λίστες τους είναι έγκλειστες από καιρό στα σκοτεινά συρτάρια πρώην υπουργών και εισαγγελέων. Η φορολογική νομιμοποίηση προϋποθέτει νομιμότητα στην διαχείριση των πόρων. Θα είναι πλέον εξαιρετικά δύσκολο να επιβληθεί, όταν είναι φανερό ότι επικρατεί δημοσιονομική ασυδοσία, που διευκολύνεται από τη σκόπιμη και μόνιμη θεσμική ανεπάρκεια. Παρά την κυβερνητική προπαγάνδα ότι επιβλήθηκε πειθαρχία, οι πολίτες βλέπουν τι γίνεται στα γκισέ και στις υπηρεσίες, τους αραχτούς στα κινητά τηλέφωνα ενώ τα υπηρεσιακά σπάνε, το αρειμάνιο κάπνισμα, τα ανοικτά παράθυρα με τα κλιματιστικά στο φουλ, τα άδεια γραφεία με τους φακέλους μέχρι το ταβάνι, την εν γένει υπεροψία των κομματικά προστατευόμενων. Και συμπληρώνουν τις φορολογικές τους δηλώσεις ανάλογα.

Επιτέλους μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση!

Η κυβέρνηση διαπραγματεύτηκε με πείσμα να φθηνήνουν καφετέριες, ψησταριές και εστιατόρια (ΑΝ τελικά φθηνήνουν), ενώ όλες οι μελέτες συγκλίνουν ότι έχουμε από τα ακριβότερα τρόφιμα (στο ράφι) και καύσιμα στην Ευρώπη. 

Συμπερασματικά, οι κυβερνητικοί σχεδιασμοί περί ανάπτυξης στοχεύουν να τρεφόμαστε με σουβλάκια, πίτσες και καφέδες και να ζεσταινόμαστε το χειμώνα κάνοντας ποδήλατο ή τζόγκινκ προς και από τις καφετέριες και τις ψησταριές...

Προσλήψεις στη δημόσια τηλεόραση εν μέσω θέρους; Ωχ!!

Άσχημα ξεκίνησε η στελέχωση της νέας δημόσιας τηλεόρασης, με το ίδιο δοκιμασμένο κόλπο. Είναι βέβαια και η χρονική συγκυρία της κατάργησης της ΕΡΤ και η σχετική δικαστική απόφαση για άμεση επαναλειτουργία της συχνότητας, αλλά δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε ότι η αίτηση για τις προσλήψεις στο ενδιάμεσο σχήμα (και σε αυτή τη χώρα ουδέν μονιμότερον του προσωρινού) αναρτήθηκε 21 Ιουλίου. Kατά παράδοση οι προκηρύξεις για προσλήψεις στην ΕΡΤ γίνονταν αρχές Αυγούστου, όταν τα "προβεβλημένα στελέχη" μπορούσαν να ανενόχλητα να χώνουν τους ψηφοφόρους τους, γιατί τα κορόιδα που έχουν φάει τα θρανία και έχουν οργώσει τα πανεπιστήμια, πήγαιναν διακοπές.

 Ας μην υποστούμε άλλη μια φουρνιά χρυσές μετριότητες στη δημόσια τηλεόραση. Ας αποφύγουμε κομματικά τσιράκια να μας ενημερώνουν με δελτία τύπου υπουργείων και χαζοχαρούμενα βλαχο-ροκάκια να μας ψυχαγωγούν ενώ η οικονομία καταρρέει, και μετά να αναζητούν ευθύνες στα καυσαέρια των αεροπλάνων! Ποιά δικά τους παιδιά φωτογραφίζει άραγε η προκήρυξη που επιτρέπει οι δημοσιογράφοι να είναι απόφοιτοι λυκείου - όταν εκπαιδευτικοί, ακόμη και δημοτικοί αστυνομικοί με διδακτορικά κινδυνεύουν με απόλυση; Μήπως από Καλαμάτα μεριά;

Για πρώτη φορά υπάρχει η ευκαιρία κάτι να αλλάξει καθώς τα περισσότερα "στελέχη" (βλ. "κατσαπλιάδες") έχουν λουφάξει υπό το βάρος της αποτυχίας των παρατάξεών τους. Ο Στουρνάρας, που εποπτεύει τις προσλήψεις δεν μοιράζεται την ευθύνη, ούτε μπορεί να χαρακτηριστεί κομματικός, αλλά έχει πολλούς φίλους σε κακόφημα μαγαζιά - τα οποία παρεμπιπτόντως είναι και χρεωκοπημένα - δεν τους έδινε καμιά συμβουλή; Πεδίο υπερκομματικής δόξης λαμπρό υπουργέ, ας μην πάει χαμένη κι αυτή η ευκαιρία, αρκετά έφαγε η Καλαμάτα...

Copycats!!

Τόσο κομπλεξικοί πια αυτοί της βρετανικής βασιλικής οικογένειας, να προσπαθούν να κλέψουν την ελληνική δόξα του ονόματος 
πρίγκηψ Γεώργιος; 

Λένε ότι η μίμηση είναι η καλύτερη μορφή κολακείας. Ας είναι λοιπόν, η Θυμηδία εύχεται να ζήσει ο Γιωργάκης το γαλαζοαίματο εγγλεζάκι, να γίνει κι αυτός με τη σειρά του ηγέτης κληρονομικώ δικαιώματι! 

stonagyristo.grrr

Ο Χρήστος ο Παντοφλής, ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και πάντα στις επάλξεις των αγώνων της τακτοποίησης φίλων, ψηφοφόρων και "συναγωνιστών" στο δημόσιο, μετά από λαμβρή πορεία σαν σκυλάκι του Ανδρέα, επίτροπος στην Κομισιόν και υπουργός με ειδικότητα τα εγκαίνια, έχοντας στηθεί για τις κάμερες μπροστά σε εκατοντάδες μακέτες έργων, τιμάται τώρα με μια σημαντική θέση στο εξωτερικό σαν εκπρόσωπος της χώρας στην Παγκόσμια Τράπεζα.

Κάποιοι εξ ημών όμως νιώθουμε ότι ο Χρηστάκης (κατά τον έτερο ογκόλιθο της πολιτικής πρασινίλας, τον Κίμωνα) αξίζει μιας τοποθέτησης ανάλογης του πραγματικού του βεληνεκούς. Συγκεκριμένα μας απασχολεί η απόσταση από τη νέα έδρα του Χρηστάκη (στην Ουάσινγκτον αν δεν απατώμεθα). Ένα στέλεχος τέτοιου βεληνεκούς λοιπόν, με χιλιάδες διορισμένα τσιράκια, μπορεί να επανακάμψει μια μέρα στο δασύτριχο ΠΑΣΟΚ που χρόνια ενσάρκωνε - άλλωστε είχε θέσει και υποψηφιότητα για την αρχηγία. Κάποιοι εξ ημών λοιπόν θεωρούμε ότι ένα τέτοιο στέλεχος αξίζει μιας μεγαλιωδέστερης αποστολής, έξω από τα όρια που έχει συνηθίσει να μεγαλουργεί. Αυτή η αποστολή δεν θα αφορά μόνο τη δοκιμαζόμενη ψωροχρήσταινα αλλά όλη την οικουμένη και ακόμη παραπέρα. Ο Χρηστάκης ο Παντοφλής διαθέτει τα εχέγγυα να ηγηθεί της σχεδιαζόμενης διαστημικής αποστολής στον πλανήτη Άρη! 

Ως γνωστόν η αποστολή σχεδιάζεται να είναι μιας διαδρομής: Οι επίλεκτοι αστροναύτες θα ζήσουν το υπόλοιπο της ζωής τους στον κόκκινο πλανήτη, επειδή για την ώρα υπάρχει μόνο η τεχνολογία για να πάνε, αλλά όχι να επιστρέψουν. Θα κάνουν πειράματα, πιθανά να δημιουργήσουν την πρώτη γενιά ανθρώπων εκτός της Γης, θα προάγουν τη γνώση και την επιστήμη σε νέα σύνορα και θα γράψουν τα ονόματά τους στην ιστορία, άρα ο Χρηστάκης ο Παντοφλής είναι ήδη εκεί (πνευματικώς).

Σε μια προσπάθεια επιλογής μιας αποστολής αντάξιας του ανδρός, η Θυμηδία εγκαινιάζει εκστρατεία συλλογής υπογραφών με αίτημα τη διαπλανητική αποστολή του Χρηστάκη. Πληροφορίες στην ιστοσελίδα www.stonagyristo.grrr

Eδρολαγνεία στο δρόμο για την εξουσία;

Η αριστερά στο σταυροδρόμι της συναλλαγής

Πίσω από το "ιδρυτικό" συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, το "ποιοτικό άλμα"  με την διάλυση των συνιστωσών και μετατροπή σε ενιαίο κόμμα, υπάρχει μια και μοναδική αιτία: Να μπορεί να καρπωθεί την πριμοδότηση των πενήντα κοινοβουλευτικών εδρών που προβλέπει ο ισχύων εκλογικός νόμος για το πρώτο κόμμα στις εκλογές. Αυτό το σενάριο είναι απολύτως πιθανό (αν όχι αναπόφευκτο με την ανεπάρκεια της σημερινής κυβέρνησης) αφού τώρα απέχει δημοσκοπικά μια - δύο ποσοστιαίες μονάδες από την πρώτη θέση.

Εδώ υπάρχει μια θεμελιώδης αντίφαση: Ο ΣΥΡΙΖΑ όπως άλλωστε και όλη η αριστερά, υποστήριζε και θεωρητικά ακόμη υποστηρίζει τη θεσμοθέτηση της απλής αναλογικής ως εκλογικό μέτρο, δηλαδή την αντιστοίχηση της κατανομής των εδρών της βουλής με τα εκλογικά ποσοστά. Δικαίως και σωστά, η αριστερά θέλει η σύνθεση της βουλής να αντανακλά την χροιά της λαϊκής εντολής: Ότι ποσοστό έχεις στον κόσμο να έχεις και στην βουλή. Τα μεγάλα αστικά κόμματα εξουσίας έχουν αντιτάξει από καιρό σε αυτή τη δίκαια αλλά δύσκολα εφαρμόσιμη πρακτική, ότι η ενσάρκωση ατόφιας της λαϊκής εντολής αποδίδει ασταθείς συμμαχίες, εύθραυστες ισορροπίες και τελικά ακυβερνησία. Η λογική μέχρι τώρα ήταν των "καθαρών λύσεων" - εφόσον ένα κόμμα είχε σχετική πλειοψηφία στο λαό, έπαιρνε με πριμοδότηση του εκλογικού νόμου απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και τη δυνατότητα να κυβερνά αυτόνομα, χωρίς να εξαρτάται από υποχρεωτικές συμπράξεις. Δεν είναι τόσο δημοκρατικό, όσο είναι πρακτικό γιατί επιτρέπει τον σχηματισμό συμπαγούς κυβέρνησης την επόμενη των εκλογών, ακόμη κι αν δεν διαθέτει τη νομιμότητα ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ της λαϊκής εντολής, αλλά μόνο μέρους της.

Μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάστηκε σθεναρή αντίσταση στην αυτοδιάλυση των συνιστωσών γιατί φοβούνται την αποδυνάμωση της εσωκομματικής δημοκρατίας. Εμβληματική μορφή αυτής της αντίστασης ο Μανώλης Γλέζος, το βαρύτερο όνομα του χώρου (με τον αναχωρητή Μίκη Θεοδωράκη). Η αντίφαση είναι η εξής: Γιατί να ανασχηματίσει τη σύνθεσή του ο ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να επωφεληθεί τις πλασματικές έδρες που προβλέπει ένας εκλογικός νόμος στον οποίο ήταν και είναι αντίθετος, ως αλλοιωτικό της λαϊκής βούλησης; Μήπως αυτή είναι η αρχή του μετασχηματισμού του σε αρχηγικό κόμμα εξουσίας, όπου ο εκλεγμένος εκλεκτός επιβάλει δικές του "καθαρές λύσεις", παίρνοντας τα κλειδιά του κράτους και τα πόστα για παρατρεχάμενους, όπως είθισται; Μήπως η απομείωση της εσωκομματικής λογοδοσίας προκειμένου να επωφεληθεί από ένα δημοκρατικά ελλειμματικό νομοθέτημα, είναι η πώληση της ψυχής του ΣΥΡΙΖΑ στο διάβολο με αντάλλαγμα την εξουσία; Δύσκολα ερωτήματα σε μια δύσκολη εποχή, για ένα πολιτικό σχηματισμό που περιλαμβάνει από οπαδούς του Τσε Γκεβάρα, του Σιμόν Μπολίβαρ και του Δον Κιχώτη, μέχρι σοβαρούς ανθρώπους όπως ο Δραγασάκης κι ο Σταθάκης.

Το δυσκολότερο όμως για την ελληνική αριστερά δεν θα είναι ο εσωτερικός της κατακερματισμός, αυτός δυνητικά μπορεί να καταλήξει και σε μια δημιουργική σύνθεση. Το ζητούμενο για την αριστερά σήμερα είναι η υπέρβαση της ιστορικής κλήσης για "όπλο πάρα πόδα", την καταστροφική ιδεολογική κληρονομιά της ήττας του εμφυλίου, που έχει εδραιώσει σε κάθε παραδοσιακό αριστερό το καθήκον της "ανυπακοής", της "ανατροπής" και της "ακύρωσης στην πράξη" της έννομης τάξης, εφόσον σε αυτή προΐστανται αστικά κόμματα. Παρ' όλες τις στρεβλώσεις του ζαβού μας πολιτεύματος, τα πολιτικώς έκφυλα προεδρικά διατάγματα και τις νυχτερινές τροπολογίες εκλογικής αρπαχτής, το γεγονός παραμένει και είναι αδιαμφισβήτητο, ότι είναι η καλύτερη κοινοβουλευτική δημοκρατία που είχαμε ποτέ. Σε αυτή λοιπόν την ελληνική δημοκρατία της κομματοκρατίας τουλάχιστον μέχρι τώρα η αριστερά αποτελούσε πάντα μια ισχυρή μειοψηφία, της οποίας η ιδεολογική απήχηση και ακτιβιστική εμβέλεια ήταν μεγαλύτερη του εκλογικού της αναστήματος. Όποτε μετριόνταν τα κουκιά, οι αριστεροί ήταν πάντα λιγότεροι αναλογικά με τη συνδικαλιστική τους ισχύ, την επιρροή τους στην παιδεία και στις τέχνες, τον αντίλαλό τους στο εξωτερικό. Ακόμη και αν λάβει κανείς υπόψη τα εκβιαστικά διλήμματα "εμείς ή το χάος" από τα κόμματα εξουσίας λίγο πριν τις κάλπες, πάλι κανείς σώφρων αριστερός δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ανήκει σε κάποια πλειοψηφία, ότι είναι μέρος μια πολιτικά κυρίαρχης τάξης (όπως κανείς σώφρων αριστερός δεν μπορεί να κουβεντιάζει σοβαρά με το ψεκασμένο κόμμα-γιούχου του Καμμένου). 

Στην προσπάθεια της να διατηρήσει την ψυχή της καθ' οδόν προς την εξουσία, η αριστερά θα πρέπει να σταματήσει να φέρεται σαν η ηττημένη που δεν συμβιβάστηκε ποτέ με την ήττα και να επανεδραιώσει την πραγματική της παράδοση του ανθρωπισμού, της αλληλεγγύης και της ισότητας που ανέκαθεν της έδιναν ιδεολογικό προβάδισμα, ειδικά ανάμεσα στους νέους. Σήμερα βλέπουμε περισσότερη κοινωνική αλληλεγγύη από ιδιωτικά ΜΜΕ και ιδρύματα του εξωτερικού, απ' οτι από την θεωρητική πηγή της στην πολιτική ιστορία, εκτός αν κάποιοι στην Κουμουνδούρου νομίζουν ότι η κοινωνική αλληλεγγύη προσωποποιείται από πολιτικούς τυχοδιώκτες όπως ο Φωτόπουλος και ο Μπαλασόπουλος και εξαντλείται με θεσούλες στο δημόσιο και τσαμπουκά κατά την διαπραγμάτευση των κλαδικών συμβάσεων. Η επικρατούσα νοοτροπία της τυφλής και ιδιοτελούς αλλά πολιτικά αδιέξοδης αντιπαράθεσης, δε φαίνεται να έχει σκοπό την βελτίωση της ζωής του Έλληνα, αλλά τη πολιτική κυριαρχία με κάθε μέσο, μέσα ή έξω από τα όρια του νόμου - το βαθιά αντιδημοκρατικό "πάρα πόδα". Όμως εδώ που έχουμε φθάσει με την κρίση, την άνοδο του φασισμού ως απόρριψη του πολιτικού συστήματος συνολικά και την εξάντληση από την ανέχεια και την πολική ένδεια, δεν υπάρχουν περιθώρια για παιχνίδια κυριαρχίας, ακόμη κι ανήκεις στην ευγενή πολιτική τάξη των αδικημένων από την ιστορία. 

Δεν είναι ανατροπή να αποκόπτεσαι από την ιστορική σου διαδρομή για να πέσεις με τα μούτρα σε μια ρηχή επικοινωνιακή νεωτερικότητα, γιατί χωρίς τα διδάγματα του παρελθόντος θα κάνεις τα ίδια λάθη. Όσοι δεν έζησαν εμφύλιο δεν ξέρουν το πραγματικό νόημα των όρων "ρήξη" και "σύγκρουση", δεν μπορούν να φανταστούν την τεράστια αξία της σύνθεσης, δε δέχονται στο λεξιλόγιό τους το "συμβιβασμό" και την "καταλαγή". Δυστυχώς δεν έχουν το πολιτικό βάθος (που συνήθως προέρχεται από την πείρα) να συνειδητοποιήσουν ότι δεξιοί και αριστεροί μετά το πέρας της πολιτικής διαδικασίας θα πρέπει να ζήσουν και να δημιουργήσουν νέο πλούτο συνεργατικά, κάτω από την ίδια σημαία. 

Αν η δυνητικά κυβερνώσα αριστερά που σήμερα λέγεται ΣΥΡΙΖΑ θέλει την εξουσία χωρίς να έχει  πουλήσει τη ψυχή της στο διάβολο, και συνεπώς και τη χώρα, ας ξεκαθαρίσει τι θα κάνει με τον εκλογικό νόμο, αν και όταν εκλεγεί. Ο σημερινός  μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ουσιαστικά προσαρμογή στο σύστημα που λέει ότι θέλει να αλλάξει. Αν το κάνει για να κυβερνήσει ώστε να εγκαθιδρύσει την απλή αναλογική που δεκαετίες τώρα διακηρύσσει, είναι θεμιτή. Αλλά αν το κάνει απλά για να αναρριχηθεί με κάθε μέσο και να ανατρέψει την έκβαση του εμφυλίου που ακόμη φαίνεται να καίει στη συλλογική μνήμη της αριστεράς, τότε η ως άνω συναλλαγή έχει ήδη συντελεστεί και θα μας ξαναγυρίσει στα πέτρινα μετεμφυλιακά χρόνια των εκατέρωθεν διωγμών.