Στην Ελλάδα του 21ου (μεσ)αιωνα

Περουσιακό στοιχείο για περιθωριακούς τσιγγάνους, αντικείμενο πλαστογραφίας για επίορκους υπαλλήλους, βραχυπρόθεσμη επένδυση για ανερμάτιστους καναλάρχες και αφορμή υποκρισίας για μια ολόκληρη χώρα. Όλα αυτά πριν κλείσει τα έξι της χρόνια.




Η υπόθεση της μικρής Μαρίας που βρέθηκε στην επιμέλεια τσιγγάνων στα Φάρσαλα, προκάλεσε την αναμενόμενη μηντιακή θύελλα: Σενάρια, ξόρκια, εκτενή ρεπορτάζ, αναδρομές σε παρόμοια περιστατικά, Ολλανδοί εμπειρογνώμονες, Βούλγαροι μαφιόζοι... Χαμός! Επιστρατεύτηκαν πάλι γλυκερά ύφη τηλε-διασκεδαστών (ενίοτε φερόμενων και ως δημοσιογράφων), συμπόνοια, έκπληξη, αποτροπιασμός, οργή με τα ληξιαρχεία που πουλάνε πιστοποιητικά. Κανείς δεν ήξερε ότι ζουν έτσι οι τσιγγάνοι, κανείς δεν γνώριζε ότι τα παιδιά τους όχι μόνο δεν πάνε σχολείο, αλλά αποτελούν και αντικείμενα συναλλαγών.

Πριν την ιστορία της Μαρίας, όλοι υποθέταμε ότι τα παιδιά που ζητιανεύουν κάθε μέρα σε όλες της καφετέριες και τις ταβέρνες της χώρας, που καθαρίζουν προβολείς αυτοκινήτων στα φανάρια, που κάθονται υπνωτισμένα στην αγκαλιά κάποιας τσιγγάνας στην άκρη του πεζοδρομίου, ότι μετά πηγαίνουν σπίτι για να φάνε ζεστό φαγητό, να παίξουν λίγο πλειστέισιον και μετά φρονιστήρια - γλώσσες, μουσική κλπ. Επίσης νομίζαμε ότι παρακολουθούνται συστηματικά παιδιάτρους και οδοντογιατρούς, ενώ δάσκαλοι και γείτονες τα έχουν από κοντά.

Όμως η ιστορία της μικρής Μαρίας, έξαφνα μας αποκάλυψε την ωμή πραγματικότητα, η οποία ξεδιπλώθηκε μπροστά στα μάτια μας σε όλο της το τηλεοπτικό μεγαλείο: Κάποια παιδιά στις κοινότητες των τσιγγάνων, τελικά ίσως να μην περνάνε τόσο χαλαρά. Μάθαμε εμβρόντητοι ότι κάποια τα πουλάνε και τα αγοράζουν σαν οικόσιτα ζώα. Συνειδητοποιήσαμε σε μια μηντιακή φλασιά, ότι σχεδόν κανείς δεν ενδιαφέρεται για το μέλλον τους, την υγεία τους, τη μόρφωσή τους, την εύθραυστη ψυχή τους. Καταλάβαμε με διαφορά φάσης, ότι συχνά τους κλέβουν την παιδική ηλικία, αναγκάζοντάς τα να μάθουν τους δρόμους πριν μάθουν τον εαυτό τους.

Αυτά τα ανακαλύψαμε τώρα, που η ξανθούλα Μαρία φάνηκε σαν τη μύγα μεσ' το γάλα μέσα στον τσιγγάνικο καταυλισμό των Φαρσάλων. Χιλιάδες άλλα μελαψά παιδιά δυστυχώς δεν έτυχαν ανάλογου ειδησεογραφικού ενδιαφέροντος, αν και κανείς δεν ξέρει τους γονείς τους, τη καταγωγή τους, την ιστορία τους, το άδηλο και επισφαλές μέλλον τους.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ θα έλεγε κάποιος ευαισθητοποιημένος, αν δεν γνώριζε την ιδιότητα του μηντιακού προβολέα που φώτισε αυτές τις μέρες τη Μαρία. Μόλις βρει άλλο, πιο ζουμερό θεματάκι o προβολέας στρέφεται αλλού: Μπορεί στους πνιγμένους της Λαμπεντούζα για πλάνα στοιχισμένων φερέτρων, μπορεί στους αμάχους της Συρίας για σκηνές με αιμορραγούντες τραυματίες, μπορεί ακόμη και στο λαμπερό φόρεμα της μπουμπούς που παρουσιάζει το Ντάνσιγκ. 

Απόψε διακατεχόμαστε από τηλε-συμπόνοια, αλλά αύριο θα διώξουμε το τσιγγανάκι που μας παρακαλάει φορτικά στην καφετέρια για τα ψιλά μας και θα του φωνάξουμε μέσα από το αυτοκίνητο στο φανάρι, μη μας το γρατζουνίσει. Δεν ξέρουμε αν η Μαρία θα καταλάβει ποτέ την τεράστια έκρηξη υποκρισίας που προκάλεσε ως παιδί σε μια κοινωνία τηλε-κοινωνιστών. Αν ναι, ίσως να ευχηθεί να την είχαν αφήσει ήσυχη, να είχε παραμείνει με τους τσιγγάνους που θα τη πουλούσαν μόνο μια φορά.

Χρειαζόμαστε ένα νόμιμο κράτος, αλλιώς έρχεται το παρακράτος...

Καθώς ξεδιπλώνεται μπροστά μας μέρα με τη μέρα το σκηνικό με τις ναζιστικές θηριωδίες της Χρυσης Αυγής, όλο και περισσότεροι αναρωτιόνται πως γίνεται αυτοί οι κοινοί εγκληματίες να έχουν πάρει 400 χιλιάδες ψήφους στις τελευταίες εκλογές (και διψήφια δημοσκοπικά ποσοστά πριν την δολοφονία του Π. Φύσσα). Τίποτα δεν καταδεικνύει καλύτερα την προέλευση αυτής της καταστροφικής και επονείδιστης πολιτικής εξέλιξης, είτε αυτά περιγράφονται ως οικονομική κρίση ή στροφή κάποιων στο ναζισμό ή τρόικα ή μνημόνια ή πολιτική τάξη αποτυχημένων, όσο δύο ειδήσεις που πέρασαν ως συνήθως στα ψιλά:

Είδηση πρώτη: Μετά από πέντε χρόνια ύφεσης, εκτίναξης της ανεργίας σε πρωτοφανή ύψη και επίσημης χρεοκοπίας του κράτους, μόλις προχθές το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης ανακοίνωσε ότι βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να γνωρίζει το σύνολο των υπό δίωξη δημοσίων υπαλλήλων. Δηλαδή για πρώτη φορά έχει  πολιτική ηγεσία της χώρας συνολική εικόνα πόσοι δημόσιοι υπάλληλοι είναι υπόλογοι υπηρεσιακά και ποινικά, για αδικήματα σχετικά με τη δουλειά τους.

Ως γνωστό, αυτά γίνονται ενόψει της μνημονιακής δέσμευσης για κινητικότητα στο δημόσιο, όπου λογικά θα εισαχθούν πρώτοι όσοι έχουν παραβεί υπηρεσιακές επιταγές και το νόμο. Αν δεν ήταν αυτή απαίτηση των δανειστών να απολυθούν κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι -γιατί αυτό προβλέπει τελικά η κινητικότητα- ακόμη δεν θα είχαν καταγραφεί οι συγκεκριμένοι κρατικοί "λειτουργοί".

Το έχουμε γράψει και το επαναλαμβάνουμε: Ο κρατικός μηχανισμός έχει αυτονομηθεί εδώ και χρόνια, υπάλληλοι και οι ανώτεροι λειτουργοί έχουν χρησιμοποιήσει τη είσοδο τους στο δημόσιο μέσω των κομμάτων εξουσίας για να το ιδιοποιηθούν, οδηγώντας εκατομμύρια άλλους Έλληνες σε ταλαιπωρία για κάθε συνδιαλλαγή και μετά την έλευση της κρίσης, στην ανέχεια και την εξαθλίωση. Έχοντας δρέψει το μερίδιο του λέοντος από τον εθνικό πλούτο που παραδοσιακά εκπορεύεται από το κράτος μέσω εξωτερικού δανεισμού, οδήγησαν την πραγματική οικονομία, την παραγωγική βάση της χώρας σε μαρασμό μέσα από άκριτη φορολόγηση και την αποτελείωσαν με την αφαίμαξη της ρευστότητας από την αγορά.

Είδηση δεύτερη: Η εξέλιξη της δημιουργίας του Εθνικού Κτηματολογίου, που χθες ο αρμόδιος υπουργός βεβαίωσε ότι θα έχει ολοκληρωθεί μέχρι το 2020, σύμφωνα με την σχετική μνημονιακή δέσμευση. Μια λαμπρή σελίδα στην ιστορία της λεηλασίας δημόσιων πόρων. Είκοσι χρόνια μετά την ροή των πρώτων ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων και εθνικών πόρων συνολικού ύψους 1,2 δισεκατομμυρίων ευρώ, εξακολουθούμε να είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη χωρίς λειτουργικό κτηματολόγιο. Δεν μιλάμε για κάποιο γραφειοκρατικό φετίχ αλλά για ένα απολύτως απαραίτητο και τραγικά καθυστερημένο αναπτυξιακό εργαλείο για τη προσέλκυση επενδύσεων. Είκοσι χρόνια μετά, έχει κτηματογραφεί μόλις το 35 τοις εκατό των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων της χώρας, ενώ οι ειδικοί καταλογίζουν κολοσσιαία λάθη στο σύστημα - όπως ότι τα συνολικά καταγραφέντα δικαιώματα στην Αττική υπερβαίνουν την έκταση του νομού! Οσο δε για τους περιβόητους δασικούς χάρτες, δηλαδή το κλειδί στη μάχη κατά της περιβαλλοντικής καταστροφής που βιώνουμε κάθε καλοκαίρι, έχει ολοκληρωθεί μόλις το 5 τοις εκατό - με άλλα λόγια δεν ασχολήθηκαν! Επί 20 χρόνια μας εμπαίζουν για μια δουλειά που έπρεπε να έχει ήδη τελειώσει, ενώ για το δισεκατομμύριο που έγινε καπνός όχι μόνο δεν καταλογίστηκε απολύτως καμία ευθύνη, αλλά  μετακύλισαν το κόστος στους ιδιοκτήτες με την επιβολή κτηματογραφικού τέλους!

Συμπερασματικά, υπάρχει μια επίλεκτη κάστα Ελλήνων που συνδέεται με τα κόμματα εξουσίας, που εφόσον μπει στο δημόσιο το καταλαμβάνει: Δεν τηρεί καν προσχήματα στοιχειώδους αξιοπρέπειας απέναντι στη δουλειά τους και το δημόσιο ταμείο. Αντίστοιχα και κατ' αναλογία, δημιουργήθηκε και μια γενιά πληβείων που δεν κατάφεραν ποτέ να τραφούν από το κράτος. Μια γενιά αγράμματων, που πέρασε μέσα από μια ανεπαρκή εκπαίδευση όπου ίσχυαν για τους λειτουργούς της τα παραπάνω. Μια γενιά ανερμάτιστων, ανιστόρητων, παραγραμμένων, αγανακτισμένων, εκδικητικών ανθρώπων, έρμαιων στα κελεύσματα του φασισμού. Φταίει η παραβατική συμπεριφορά κάποιων δημοσίων υπαλλήλων ή η αρπαχτή και αποτυχία κατάρτισης κτηματολογίου για την άνοδο του φασισμού στην χώρα; Όχι, αλλά φταίει η πολιτική αντιμετώπιση τους: "Χαλαρά παιδιά, δεν χρειάζεται να βγαίνουν προς τα έξω τα άπλυτά μας". Γι αυτό δεν ξέραμε μέχρι σήμερα πόσοι δημόσιοι υπάλληλοι διώκονται και ούτε θα μαθαίναμε ποτέ αν δεν μας φορούσαν στενό κορσέ οι δανειστές - κι αυτά εφόσον είναι πραγματικά τα νούμερα. 

Τι κάνει ένα κατά κανόνα φιλήσυχο άνθρωπο, μαινόμενο χρυσαυγίτη; Η κομματική εξαχρείωση της δημόσιας διοίκησης και επακόλουθη αυτονόμισή της. Εγκατέλειψε την πραγματική της αποστολή που είναι η εύρυθμη λειτουργία του κράτους και έγινε κλίκα  "συναδέλφων". Αλλά πως θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά, όταν το σύνθημα για ρεμούλα εκπορεύεται από το κοινοβούλιο: Σχεδόν κανένα αίτημα άρσης κοινοβουλευτικής ασυλίας από τα εκατοντάδες που έχουν κατατεθεί από την τακτική δικαιοσύνη, δεν έχει ψηφιστεί από την μεταπολίτευση. Έτσι μεταδόθηκε στην δημόσια διοίκηση η νοοτροπία "προστατεύουμε τους δικούς μας πάση θυσία" και αφήνουμε τους άλλους να πάνε να κουρεύονται.

Όντως οι εκτός του κρατικού τσιμπουσίου πάνε και κουρεύονται. Γουλί. Και φοράνε μαύρες μπλούζες και σηκώνουν καδρόνια και επευφημούν αποβράσματα που τσαμπουκαλεύονται και εναντιώνονται τυφλά σε αυτή την διαρκή σαπίλα. Η εκδίκηση του μη-κρατικοδίαιτου Έλληνα που δεν ξενιτεύτηκε είναι μαύρη και μην γελιέται κανείς ότι οι σημερινές διώξεις κατά της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής θα εξαλείψουν το φαινόμενο. Αναλόγως τη νομιμότητα της ποινικής τους μεταχείρισης, μπορεί μακροπρόθεσμα ακόμη και να την εξυψώσει. Το μόνο αντίδοτο στην άνοδο του φασισμού είναι μια υπερκομματική, επαγγελματικά οργανωμένη και αναπτυξιακά χρήσιμη δημόσια διοίκηση. Μόνο αν δουν το κράτος να λειτουργεί υπέρ αυτών θα σταματήσουν οι παραπάνω παραγραμμένοι να υποστηρίζουν τους διώκτες της δημοκρατικής νομιμότητας. Μόνο αν διαχυθεί η ευημερία σε όλα τα κοινωνικά στρώματα θα εκλείψει η οργή και η ανάγκη για εκτόνωση μέσα από τη βία. Μόνο αν ο Έλληνας αισθανθεί μέτοχος και περήφανος για το επίσημο κράτος του, θα σταματήσει να έλκεται από το παρακράτος, τις "τιμές" και τα "αίματά" του.

"Τρύπα" συνείδησης

Μέσα στη μηντιακή υστερία αντιφασιστικής πλειοδοσίας που επικρατεί (ενώ δημοσιογράφοι, κοινό και βέβαια ψηφοφόροι ήξεραν ότι η Χρυσή Αυγή διενεργεί δολοφονικές επιχειρήσεις κατά μεταναστών και Ελλήνων), νιώθουμε την ανάγκη να αναμεταδώσουμε ένα μύνημα ψυχραιμίας, αυτοκριτικής και πολιτικής τάξης. Αντιγράφουμε από το www.in.gr:


Το δικό του μήνυμα για όσα συμβαίνουν στον απόηχο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, έστειλε ο τραγουδοποιός Γιάννης Αγγελάκας στη συναυλία που έδωσε την Κυριακή στο Θέατρο Βράχων στο Βύρωνα. «Γενικά τραγουδάμε για τα χάλια μας. Σήμερα τραγουδάμε για τον Παύλο» είπε ο τραγουδοποιός.
Ο Γιάννης Αγγελάκας διέκοψε τη συναυλία όταν ακούστηκε το σύνθημα «φασίστες κουφ... έρχονται κρεμάλες» και μίλησε στο κοινό του.
«Εμένα δεν μου αρέσει αυτό το σύνθημα. Η απάντηση πρέπει να είναι ψύχραιμη, να είναι προϊόν ορθής σκέψης και κυρίως χρειάζεται όλοι να προσέχουμε καθημερινά τον φασισμό που κρύβουμε μέσα μας... Βεβαίως και κρύβουμε. Ακόμη και στην καθημερινότητά μας. Αλλά δεν μπορεί να είναι η βία απάντηση στη βία. Αν είναι δυνατόν. Πρέπει να φτάσουμε σε μία κοινωνία πολιτών με ευφυΐα και συνείδηση».
Ο Γιάννης Αγγελάκας συνέχισε, λέγοντας: «Λυπάμαι για όλους... Ξερνάμε την παράνοια και τον κυνισμό στα μούτρα μας».

http://news.in.gr/culture/article/?aid=1231266271 

Ευχαριστούμε Γιάννη για τη ακριβή διάγνωση. Περαστικά μας...

Η συνταγματική κυριαρχία είναι συνταγματικώς κατοχυρωμένη...

Ας σταματήσει πια η σαχλαμάρα του "συνταγματικού τόξου" και συναφών επικοινωνιακών εφευρημάτων που ρίχνουν στάχτη στα μάτια του Έλληνα για να ξεχάσει ότι χρεωκόπησαν τη χώρα. Δεν υπάρχει ανάγκη ορισμού του συνταγματικού τόξου, γιατί απλούστατα δεν υφίσταται πολιτική εκτός αυτού. Με άλλα λόγια, νόμιμα κόμματα και πολιτικές δυνάμεις -κοινοβουλευτικές ή μη- ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως ανήκουν στο συνταγματικό τόξο, είτε θέλουν, είτε όχι. 

Μπορεί να μην μας αρέσει η κυβέρνηση, μπορεί να μην συμφωνούμε με τον τρόπο που εκλέχτηκε, για παράδειγμα ότι βασίστηκε σε ένα ζαβό εκλογικό νόμο ή ότι έχει καταπατήσει σχεδόν όλες τις προγραμματικές της διακηρύξεις. Το γεγονός παραμένει ότι οι νόμοι του κράτους και ειδικά ο θεμελιώδης νόμος, το Σύνταγμα, δεν είναι προαιρετικά. Αν κάποιος θέλει να δράσει εκτός αυτών, έχουν προβλεφθεί λεπτομερειακά ποιές συνέπειες θα υποστεί, αναλόγως τη δράση. Το "τόξο", δηλαδή οι ομαλές δημοκρατικές διαδικασίες, ο ελεύθερος διάλογος και η έννομη τάξη, αφορούν τους πάντες ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ όσο υπάρχει ψηφισμένο Σύνταγμα και εκλεγμένη κυβέρνηση. Αν δεχθούμε ότι υπάρχει πολιτικό κόμμα ή χώρος που λειτουργεί εκτός του Συντάγματος, τότε η συνταγματική τάξη έχει ήδη καταλυθεί.

Οι φασίστες ή οι κουκουλοφόροι και τελοσπάντων όποιοι θεωρούν ότι μπορούν να σκοτώνουν, να τα σπάνε και να το λένε αυτό "αγώνα", πρέπει σε κάθε περίπτωση να καθίστανται υπόλογοι στο νόμο. Αυτοί που δεν τους αρέσουν οι θεσμοί ως έχουν, όσοι πιστεύουν ότι νόμος είναι το δίκιο οιουδήποτε πλην ΚΑΘΕ πολίτη ή ότι το κράτος διοικείται από προδότες και λακέδες, να κατέβει στις επόμενες εκλογές να πείσει το εκλογικό σώμα. Αλλά μέχρι να συμφωνήσει μια πλειοψηφία σε διαφορετικούς θεμελιώδεις νόμους και κανόνες συνύπαρξης, ισχύουν για όλους οι υφιστάμενοι - τελεία και παύλα.

Ας αφήσουμε λοιπόν τις αηδίες περί "συνταγματικού τόξου" γιατί αποπροσανατολίζουν υπέρ αυτών που θέλουν να επιβάλλουν άλλα τόξα, τοξικά. Δεν υπάρχει Σύνταγμα α λα καρτ, εφόσον ζεις στη χώρα είτε αποδέχεσαι την κυριαρχία του Συντάγματος και των νόμων ή κηρύσσεσαι παράνομος.

Τα παραπάνω ΔΕΝ ταυτίζονται με την προπαγάνδα της κυβέρνησης περί άκρων ή του Χ. Λαζαρίδη που αμφισβητεί τη νομιμότητα της κοινοβουλευτικής αριστεράς. Χρειάζεται ψυχραιμία και ανιδιοτελή (δηλαδή μη-κομματική) πολιτική αντίληψη ώστε να διαχωρίσει κανείς τη θεσμικότητα των παρατάξεων και τη νομιμότητα ιδεολογιών, από τις παράνομες πράξεις που διαπράττονται στο όνομά τους. Έγινε και στον εμφύλιο: Χιλιάδες ποινικά εγκλήματα βαφτίστηκαν από τους δράστες ένοπλος αγώνας ή προάσπιση της ελευθερίας, για να θολώσουν τα νερά και να αποφύγουν τον καταλογισμό. 

Οι ευθύνες για την κορύφωση της βίας και το εμφυλιοπολεμικό κλίμα στις γειτονιές, δεν είναι πολιτικές. Δεν διαθέτουν καμία ιδεολογική κάλυψη από κόμμα ή παράταξη. Δεν ανέλαβε κανένας την ευθύνη για το θάνατο των εργαζομένων στη Marfin, ούτε για τη δολοφονία Φύσσα. Ακόμη και η θρασύτατη Χρυσή Αυγή, αρνήθηκε ανάμειξη και καταδίκασε τη δολοφονία. Ακόμη και οι φασίστες απέφυγαν να δώσουν πολιτική κάλυψη σε ένα εγκληματία, αν και είναι εμφανές ότι στοχοποίησαν τον Φύσσα για την αντιφασιστική του δράση. Το γεγονός παραμένει ότι τα εγκλήματα είναι εγκλήματα και τίποτα περισσότερο. Οι αυτουργοί τους είναι ανεπιθύμητοι στην κοινωνία ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, ή μάλλον πολιτικής θολούρας.   

Βάζοντας εγκλήματα στο κέντρο της πολιτικής συζήτησης, όσο στυγνά κι αν είναι, δίνουμε την ευκαιρία σε αυτούς που έφεραν τη χώρα σε οικτρή οικονομική κατάσταση να εμφανίζονται ως ηρωικοί προστάτες του πολιτεύματος. Προστάτες του πολιτεύματος ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ. Αυτό επιτάσσει το Σύνταγμα. Δεν είναι δημοκρατία να κηρύσσονται παράνομα, κόμματα που είναι νομίμως εκλεγμένα. Δημοκρατία είναι να βάζεις τα μέλη τους που παρανομούν στη φυλακή. Δεν είναι δημοκρατία να αφήνεις επί δεκαετίες να κλέβουν το κράτος και να εμφανίζεσαι ως νοικοκυρεύων τη ρεμούλα των δικών σου. Δημοκρατία είναι να βάζεις αυτούς που κλέβουν στη φυλακή, κι αν προέρχονται από τη παράταξή σου να κάνεις κάθαρση κι αυτοκριτική. 

Η πολιτική διαδικασία και η εφαρμογή του κοινού ποινικού δικαίου εξ' ορισμού δεν ταυτίζονται, παρά μόνο στην αναγκαία συνθήκη ότι κανένα απο τα δύο δεν μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά χωρίς πολιτική βούληση και λαϊκή υποστήριξη. Δεν θα καταφέρουμε ποτέ να συζητήσουμε πολιτικά σε αυτή τη χώρα αν ασχολούμαστε συνέχεια με εγκλήματα. Η πραγματική πολιτική εκ των πραγμάτων βρίσκεται στο κέντρο της κοινωνικής ζωής. Οι εγκληματίες ανήκουν στο περιθώριο.

Ο Γιώργος μίλησε!.. Τσάμπα!

Μετά την προ καιρού μνημειώδη ρήση του "λεφτά υπάρχουν", που συνοδεύτηκε μερικούς μήνες αργότερα από την χρεωκοπία της χώρας, ο Γιώργος (Ποιός Γιώργος; Ντον'τ μπι σίλι ντίαρ!) ξαναχτύπησε χθες με τις ίδιες ακριβώς λέξεις ο αθεόφοβος. Είπε ΠΑΛΙ στην επετειακή φιέστα του κόμματος ότι "λεφτά υπάρχουν", αλλά αυτή τη φορά εξειδίκευσε συμπληρώνοντας "αν γίνουν μεταρρυθμίσεις".

Δεν βρέθηκε ένα μέλος του κόμματος με δείκτη νοημοσύνης υψηλότερο του μέσου βετέξ να τον ρωτήσει "γιατί δεν έκανες τις ρημάδες τις μεταρρυθμίσεις δύο χρόνια που ήσουν πρωθυπουργός και άφησες να χρεοκοπήσουμε;". Δυστυχώς αυτά γίνονται σε σοβαρές πολιτείες, όπου οι πολιτικοί οι οποίοι άλλα λένε κι άλλα κάνουν, χάνουν αυτοδικαίως το δικαίωμα να λένε οτιδήποτε και πάνε ήσυχα-ήσυχα σπίτια τους. Όμως εδώ όπου ψηφίζουμε αποκλειστικά παιδιά καλών οικογενειών ("έλα μωρέ, ένα λάθος έκανε και έτυχε να βουλιάξει η χώρα, αμάν πια, το φάγανε το παιδί...") αντί λαμπρών επιστημόνων με ταπεινές καταβολές ή φτασμένων επιχειρηματιών που δεν ξέρουμε από που κρατάει η σκούφια τους - λες ότι αρλούμπα θέλεις. Απλά χρειάζεται να τη παρουσιάσει ο ANTENNA, το MEGA και το SKAI σαν σοβαρή είδηση και μετά να βγουν τα στρατευμένα παπαγαλάκια να τη σχολιάσουν με ύφος καρδιναλίων ως προς το περιεχόμενο, το ύφος και την δομή... 

Τέλοσπαντων, ας είμαστε ευγνώμονες που ο Γιώργος προσέφερε τα φώτα του αφιλοκερδώς. Ως γνωστό, χρεώνει τεράστια ποσά για διαλέξεις στο εξωτερικό, οπότε η παρέμβασή του, έστω και με την θρασύτατη επανάληψη του "λεφτά υπάρχουν", αποτελεί δωρεάν παροχή στη δοκιμαζόμενη ψωρογιώργαινα. Τουλάχιστον δεν μας χρέωσε... 

Εικονολάτρες και εικονοκλάστες

Η αριστερά από τη θέση του ηττημένου του εμφυλίου και συνεπώς αποκλεισμένη από τη συγγραφή της επίσημης ιστορίας, ανέδειξε τους ήρωές της στην λαϊκή μνήμη και συνείδηση. Γλέζος (από τύχη επιβιώσας), Μπελογιάννης, Λαμπράκης, Παναγούλης, λαμπρά ονόματα πεσόντων στον αγώνα κατά του μετεμφυλιακού ψυχροπολεμικού ολοκληρωτισμού. Και βέβαια ο Χρόνης Μίσσιος, που δεν έπεσε (επίσης από τύχη) στα μετεμφυλιακά κολαστήρια και παρέδωσε το καλύτερο αφήγημα των διωγμών, πριν τα αποκηρύξει όλα και εκπνεύσει πρόωρα από τις κακουχίες.

Είναι σαν θρησκεία, κι ας αποφεύγουν την ταύτιση: Χρειάζονται τους οσιομάρτυρες για να εμπνεύσουν την επόμενη γενιά που δεν έζησε και ούτε πρόκειται να ζήσει πολιτικούς διωγμούς. Οι παραπάνω μάρτυρες είναι όντως φωτεινά παραδείγματα: Αφιέρωσαν τα πάντα, στρατεύτηκαν χωρίς επιφυλάξεις, κινητοποίησαν χιλιάδες και στο τέλος έδωσαν και τη ζωή τους για τον πολιτικό τους σκοπό. Σκοτώθηκαν (πλην Γλέζου και Μίσσιου) με την ίδια συνέπεια που έζησαν, συνέχισαν το έργο της ζωής τους με το θάνατό τους, κι αυτό τους έθεσε στο πάνθεον των ηρώων.

Όμως ο πιτσιρικάς που σκοτώθηκε πηδώντας από το τρόλεϊ ενώ προσπαθούσε να αποφύγει τις συνέπειες της έλλειψης εισιτηρίου, ΔΕΝ είναι τέτοια περίπτωση, κι ας έσπευσε η αριστερά να τον εντάξει στο πάνθεον της. ΔΕΝ ήταν πολιτική πράξη να μην πληρώσει εισιτήριο, ούτε να αποφύγει τις συνέπειες. Αντιθέτως, ήταν αποφυγή ευθύνης. Μικρή, καθημερινή, αθώα, κατανοήσιμη για την ηλικία και το εισόδημα, αλλά πάντως αποφυγή ευθύνης. Και σκοτώθηκε σε ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ, όχι πολιτικά διωκόμενος. Κανείς δεν θέλει να βλέπει παιδιά να σκοτώνονται σε δυστυχήματα, κανείς δεν αντέχει ότι χιλιάδες νέοι έχουν ξεψυχήσει στην άσφαλτο λόγω μικρών, μοιραίων λαθών. Κανείς δεν θέλει να πει στην οικογένειά του, πόσο αναίτια έχασε το παιδί, από ένα ασήμαντο περιστατικό, ένα ατόπημα, μια απόφαση της στιγμής που θα μπορούσε να μην είχε απολύτως καμία συνέπεια. Επίσης δεν θέλει κανείς να παραδεχτεί πόσο ευάλωτη, πόσο κοντά στο έρεβος είναι η ζωή όλων μας, από ένα χαζό λάθος, μια απερίσκεπτη πράξη, μια στιγμιαία αλλά καθοριστική παρόρμηση.

Γιατί όμως συγκινήθηκε ολόκληρη η κοινωνία από μια καταφανή πράξη αποφυγής ευθύνης, έστω και με τραγικό αποτέλεσμα; Η απάντηση είναι ότι ταυτιζόμαστε με τον άτυχο νέο. Εδώ και χρόνια, από τότε που ξέσπασε η κρίση και όσο χειροτερεύει, ζούμε μια διαρκή άρνηση. Δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι το πολιτικό σύστημα που μας οδήγησε στην χρεωκοπία και την ανέχεια ήταν κυρίως δικό μας δημιούργημα. Προτιμάμε να πηδήξουμε από το τρόλεϊ με άδηλα αποτελέσματα, παρά να υποστούμε τις συνέπειες για τις απαράδεκτες επιλογές μας. Μοιάζουμε με την μεταπολεμική Γερμανία ή τη μετα-γιουγκοσλαβική Σερβία που αρνούνταν να δεχτούν ότι οι ηγέτες που τις έσυραν σε αιματηρές περιπέτειες ήταν εκλεκτοί τους και ότι τους παρέδωσαν με ενθουσιασμό την τύχη τους, σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές. 

Ας ανοίξουμε τα μάτια μας: Δεν ήταν ο ελεγκτής ούτε ο οδηγός, ούτε το σύστημα που απαιτεί να έχει κάποιος εισιτήριο για να ανέβει στο τρόλεϊ. Δεν ήταν πολιτικό θύμα του μνημονίου επειδή έφτασε στα άκρα για ένα-είκοσι. Δεν έχουμε δικτατορία που διαγράφει ανθρώπινες ζωές επειδή τολμούν να μιλήσουν, δεν θα βρουν ενόχους εκτός από αυτούς που σκυλεύουν την ανθρώπινη μετά θάνατο αξιοπρέπεια για πολιτικούς πόντους. Ας σεβαστεί η αριστερά την ιστορία της και να μη δίνει πολιτικό περιεχόμενο σε ένα καταφανές δυστύχημα, γιατί έτσι διαγράφει το λαμπρό της πάνθεον με επικοινωνιακά κόλπα και  τσαμπουκάδες στα νεκροταφεία. Το παιδί που σκοτώθηκε προσπαθώντας να αποφύγει τη τιμωρία δεν ήταν ήρωας, ήταν ένας καθημερινός άνθρωπος που έχασε τη ζωή του άδικα και πρόωρα. Θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε από μας, όλοι, ζωντανοί και πρόωρα χαμένοι που έχουμε υποστεί τις βάρβαρες επιπτώσεις του μνημονίου, αλλά αρνούμαστε να αναλάβουμε την ευθύνη μας γι αυτό. Δεν είμαστε ήρωες της αριστεράς, αλαφιασμένοι πιτσιρικάδες που τρέχουμε να ξεφύγουμε από το μπαμπούλα είμαστε. Αν στο ΣΥΡΙΖΑ ψάχνουν αίτια για εξέγερση, να τη βρουν αλλού και να μην τρελαίνουν περισσότερο την οικογένεια του νεκρού παιδιού.

Καλό Δεκαπενταύγουστο αγαπητοί Χριστιανοί, πάντα υπό της σκέπη της Μεγαλόχαρης...

Αθήνα, χαράματα Δεκαπενταύγουστου.

Χιλιάδες Έλληνες και Ελληνίδες γιορτάζουν σήμερα, μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης και της χώρας. Γλέντια, γονυκλησίες, πανυγήρια, κατάνυξη, ντουφεκιές στο αέρα, εικονίτσες και κομποσκοίνια στο πεζοδρόμιο, συνωστισμός. Στις εκκλήσίες τάματα, κεράκια, πλανώδιοι - οι περισσότεροι πλέον έγχρωμοι αλλοδαποί, χάος στους χώρους στάθμευσης, σκόνη σύννεφο από τα τζιπ, καλοντυμένοι μικροαστοί, ακριβά αρώματα, γόβες στιλέτο στα πλακάκια της εκκλησίας, πατημένα τσιγάρα παντού. Ακόμη μυρίζουν τα αποκαϊδια από την πυρκαγιά στο απέναντι βουνό, πριν λίγη ώρα έτρεχε με τη σειρήνα το τελευταίο πυροσβεστικό. Ζέστη, αφόρητη ζέστη παρά το κατά περιόδους μελτέμι, ένα πνιγηρό αίσθημα ότι βρίσκεσαι σε ένα δωμάτιο με χίλια κεριά και χιλιάδες πνευμόνια να ανταγωνίζονται για το λιγοστό οξυγόνο και στο τέλος να μην έχουν αρκετό και να σβήνουν ένα-ένα.

Μαρία, πάνσεπτο όνομα, Κυρά της Χριστιανοσύνης, Μητέρα του θεϊκού και του ανθρώπινου πόνου, γλυκύτητα της Γης και λιμάνι της καταλαγής, συγχωρητική, δακρύζουσα, ανθρώπινη περισσότερο παρά θεϊκή στην όψη και όμως, πιο θεϊκή από ότι ανθρώπινη γιατί πονάει περισσότερο από τη χοντρόπετση ανθρωπιά μας. Δεν βγάζει άχνα, μας κυτάζει αμίλητη και συνεχίζει να απεικονίζει το μεγαλείο που θέλαμε κάποτε να φθάσουμε αλλά τώρα ξέρουμε ότι δεν έχουμε καμία ελπίδα.

Σε αυτή τη χώρα της κατάνυξης, της αφόρητης σκόνης και του περιορισμένου οξυγόνου, χιλιάδες ξένοι, κάποτε δυναμικοί, στόχευαν κι αυτοί στο μεγαλείο, σήμερα καταντήματα της τυφλής παγκοσμιοποίησης, τυφλοί κι αυτοί, χωρίς αίσθηση που πάνε και τι ζητούν, τους οδηγεί είναι η ίδια πνιγηρή αίσθηση να φύγουν αμέσως από εκεί που στοιβάχτηκαν  Τελειώνει κι εκεί το οξυγόνο, σβήνουν ένα-ένα τα κεριά και μαραζώνουν οι ζωές των ανθρώπων που πόθησαν να ζήσουν σαν αυτό που ήταν: σαν άνθρωποι.

Χιλιάδες πιστοί θα συρρεύσουν σε λίγο στις εκκλησίες για να τιμήσουν την Μεγαλόχαρη, να προσευχηθούν υπέρ υγείας και μακροημέρευσης, για να ζητήσουν χάρες και να κάνουν τάματα στο όνομά Της. Αλλοι τόσοι μετά στα τραπεζώματα και στις πίστες, στα κεράσματα και στα γλέντια, στις παραλίες και στις βουνοκορφές. Ομως κανείς δεν θα κάνει τάμα ούτε σπονδή, δεν θα προσφέρει καμία γιορτινή μέριμνα στους χιλιάδες εγκλωβισμένους στη ζώνη της σκόνης και της αλα καρτ κατάνυξης. Αυτοί έχουν σκούρο δέρμα, μιλούν άλλη γλώσσα, είναι μιαροί στα ρούχα και παράξενοι στους τρόπους και στην θρησκεία. Ας το ομολογήσουμε πια: δεν μας μοιάζουν ακριβώς σαν άνθρωποι αλλά κάτι, λίγο, πάντως κάτι λιγότερο. Δεν απασχολούν κανένα εκτός από κάτι ελαφρώς ψωνισμένους αλλά καλόψυχους πιτσιρικάδες εθελοντές αριστερών οργανώσεων - που δεν ανάβουν ποτέ κερί στο αφιόνι των λαών. Κανείς δεν ενδιαφέρεται που θα καταλήξουν μετά από ένα χρόνο στα κοντέινερ της Αμυγδαλέζας. Το κράτος, ο φιλόδοξος υπουργός, έπρεπε να δείξει έργο και τους στοίβαξε και έδειξε στα κανάλια πως καθάρισε ο τόπος στο κέντρο της Αθήνας (λες και μπορεί να καθαρίσει η οικιστική μιζέρια δεκαετιών με επιχειρήσεις-σκούπα). Τους αποθήκευσαν εκεί και τους παράτησαν, σαν αντικείμενα σε ράφι, σαν αχρείαστα συμπράγκαλα σε αποθήκη.

"Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια, ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια..." ηρωικά άσματα, θέλουμε πολέμους και εχθρούς για να βρούμε ευκαιρία να υψώσουμε τα περήφανα λάβαρα της φυλής, συγκρούσεις και τσαμπουκά για να δώσουμε νόημα στον ύμνο μας. Η ταπεινότατη Παναγιά που σκύβει πάνω από κάθε ανθρώπινο πόνο έχει δώσει τη θέση της στην πολεμίστρια της ρομφαίας και την καταναλώτρια των επάργυρων, θέλει διωγμούς για να σηκωθεί από τις εικόνες και ακριβά τάματα για να ευχαριστηθεί. Η Παναγία των παιδικών μας χρόνων, της ιερής συγκατάβασης και της θείας γλυκύτητας, δεν υπάρχει πια. Είμαστε όλοι έγκλειστοι στην Αμυγδαλέζα, σε ένα πνιγηρό παρόν με άδηλο μέλλον γιατί σαν τους έγχρωμους, ξεχάσαμε ποιοι είμαστε και από που ερχόμαστε. Ξεχάσαμε ποιους και γιατί πολεμήσαμε, ξεχάσαμε ότι νικήσαμε μαζί με τους άλλους ελεύθερους λαούς, ξεχάσαμε ακόμη και να αναγνωρίζουμε την Παναγία στις εικόνες των εκκλησιών. Βλέπουμε γκισέ για ρουσφέτια και καθρέφτη ανωτερότητας, ενώ στην πραγματικότητα κοιτάζουμε τον ανομολόγητο και ξεχασμένο πόνο μας, την πληγή που δεν έκλεισε, το δόγμα που δεν κατανοήθηκε, την αγάπη που αποτρέψαμε, το σκοτάδι που φοβηθήκαμε να αναμετρηθούμε. Η κατάσταση στην Αμυγδαλέζα, τα πτώματα που ξεβράζει κάθε τόσο το Αιγαίο και η αθλιότητα που αφήνουμε να διαιωνίζεται με τους ξένους, παρά το γεγονός ότι είναι ιδιαίτερα βαρύ το φορτίο λόγω της γεωγραφικής μας θέση και αποικιοκρατικών αμαρτιών των ισχυρών, μας κάνει λιγότερο Έλληνες και λιγότερο Χριστιανούς. Γινόμαστε ένας ετερόκλητος συφερτός αυτοεξυπηρετούμενων συμφερόντων, ένα μπουλούκι παραζαλισμένων ψηφο/θεατών που ξέρουν να κρίνουν άριστα μια πιρουέτα ή μια κορώνα αλλά αδυνατούν να εσωτερικεύσουν τα βασικά της ανθρώπινης ιδιότητας και φυσικά δεν έχουν καμία ελπίδα να κατανοήσουν την θεϊκή.

Τη Χάρη Σου, επειγόντως.