H μεταπολίτευση σε σκίτσο

Ο γελοιογράφος -δάσκαλος- Στάθης, στα καλύτερά του: την καταγραφή της (ίδιας) γελοιότητας (πριν 19 χρόνια)...

Σανό ρεε!!

Επειδή έχουμε εκλογές και σερβίρονται αφειδώς φούμαρα, επειδή προέκυψαν διάφοροι εντελώς ανεξάρτητοι βλαχοδήμαρχοι ως δροσερές παπαρούνες σε ανοιξιάτικο λιβάδι, επειδή παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στην αυτοδιοίκηση κάποιοι εντελώς αμόλυντοι από ξαφνική παρθενογένεση, επειδή "καταξιωμένοι" δημοσκόποι που έχουνε πελάτες κόμματα μετράνε πάντα με αυστηρή δεοντολογία. Και τέλος για τους αρχι-δημοκράτες που κάνουν πιρουέτες στο ακροδεξιό/μαύρο ακροατήριο πριν από το δεύτερο γύρο, για όλους αυτούς τους λόγους, αφιερώνουμε:

Όμως ας μην τα ρίχνουμε όλα στους υποψήφιους. Αφιερώνεται και σε όσους ανέδειξαν δυσανάλογα πολλούς ηθοποιούς, τραγουδιστές και άλλες διασημότητες της σόου μπίζνες στα τοπικά συμβούλια. Ψιθυρίζεται ότι ο Ψινάκης ετοιμάζει γκέι παρέιντ με Μαραθωνομάχους στην παραλία της Νέας Μάκρης.

Η αναγκαία ανατροπή της διαρκούς ανατροπής

Η λέξη "ανατροπή" είναι για την πολιτική ότι και η "αγάπη" για την στιχουργία: η χρήση της θα έπρεπε να τιμωρείται με μαστίγωση σε κεντρικές πλατείες, υπό τους ήχους προεκλογικών ομιλιών του Πανίκα Ψωμιάδη. Ουσιαστικά πρόκειται για συγκάλυψη της απουσίας πειστικών προτάσεων και αξιόλογων στελεχών, της έλλειψης χρήσιμης πολιτικής και ουσιαστικών δεσμεύσεων απέναντι στους ψηφοφόρους.

Σε αυτή την χώρα ανατρέψαμε τα πάντα, αρχίζοντας από τη κοινή λογική που λέει ότι δεν μπορείς να ξοδεύεις περισσότερα από όσα παράγεις. Αφού η ανατροπή της λογικής έγινε δόγμα, τώρα είναι εύκολο να μας κάνουν να βλέπουμε τον κόσμο ανάποδα και να νομίζουμε ότι είναι σωστά. Βλέπουμε τους δανειστές με τους σκληρούς αλλά αναπόφευκτους όρους σαν δυνάστες, αλλά παραβλέπουμε την εξαχρείωση του εγχώριου πολιτικού προσωπικού που μας χρεωκόπησε. Βλέπουμε την διανεμητική πολιτική του παρελθόντος σαν Ιθάκη, όπου θα μας οδηγήσεις ο "αγώνας" και η "ανατροπή", αλλά αρνούμαστε να απαντήσουμε σε κρίσιμες ερωτήσεις όπως "τι μπορούμε παράγουμε που να θέλει να αγοράσει ο έξω κόσμος". Με άλλα λόγια, χρειαζόμαστε μια ανατροπή της ανατροπής, για να έρθουμε στα ίσα μας.

"Ανατροπή" ασκεί εβδομαδιαίως ο συνάδελφος Πρετεντέρης στο Μέγκα, με δημοσκοπήσεις που περιέχουν πολιτικώς ανατριχιαστικά ευρήματα όπως "καταλληλότερος πρωθυπουργός" και "ποιοί νομίζετε ότι θα κερδίσουν τις εκλογές", την περίφημη παράσταση νίκης. Δηλαδή ανατροπή της κοινής γνώμης, η οποία συχνά σερβίρεται με αυτοανατρεπόμενους της πολιτικής όπως ο Πάγκαλος (ο ανατρέπων πιατέλες) και η Λιάνα (η ανατρέπουσα τα Τεφάλ). Ανατροπές βεβαίως επαγγέλεται κι ο Αλέξης στις προεκλογικές του ομιλίες, όπου χαλαρά ανατρέπει μνημόνια, αντιλαϊκές πολιτικές, τη Μέρκελ, τον καπιταλισμό και τους πολιτικούς του αντιπάλους. Το μόνιμο κλισέ "ο λαός με τη ψήφο του θα φέρει τη μεγάλη ανατροπή" επαναλαμβάνεται με θρησκευτική ευλάβεια σε κάθε συγκέντρωση, κάθε δελτίο τύπου, κάθε τηλεοπτική και ραδιοφωνική εμφάνιση. Όμως η μεγαλύτερη ανατροπή που έχει γίνει στη χώρα τελευταία, εκτός από την εκλογική κατακρήμνιση του ΠΑΣΟΚ και την ευκαιριακή μετοίκιση των απλανών ψηφοφόρων του στο ΣΥΡΙΖΑ, είναι η θεσμική πλέον εγκαθίδρυση του νεο-φασισμού στο πολιτικό σκηνικό και μάλιστα με βάρβαρο ακτιβιστικό προφίλ. ΔΕΝ είναι καλές όλες οι ανατροπές. Ίσως θα έπρεπε μερικά πράγματα να τα αφήσουμε ως έχουν ή να προσπαθήσουμε να τα βελτιώσουμε αντί να τα "ανατρέψουμε". Και επειδή η προεκλογική περίοδος που διανύουμε ευννοεί την συνθηματολογία, θα παραθέσουμε και εμείς το δικό μας σύνθημα με την ελπίδα να εισακουστεί από ένα ψύχραιμο ακροατήριο πολιτών και όχι οπαδών του "οτιδήποτε αντί της πραγματικότητας": ΑΝΑΤΡΕΨΑΤΕ ΤΟΥΣ ΤΖΑΜΠΑ ΑΝΑΤΡΟΠΕΙΣ.

Αν είστε σε δίλημμα για τις επιλογές σας στις επικείμενες εκλογές και ψάχνετε για κάποιο μπούσουλα, ιδού ένας απλός και σχετικά ασφαλής οδηγός επιλογής: Ψηφίστε όποιον υποψήφιο και όποια παράταξη υπόσχεται να μην ανατρέψει κάτι, να μην τα "αλλάξει όλα" αλλά που διατείνεται ότι θα δημιουργήσει, ή θα διορθώσει ή τελοσπάντων ΘΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΑΝΤΙ ΝΑ ΧΑΛΑΣΕΙ! Ας μην ενισχύσουμε όσους ποντάρουν στην δυσαρέσκεια και την απογοήτευση, που περισσεύουν όχι μόνο στην κοινωνία αλλά και στην προσωπική ζωή καθενός. Μπορεί να βουλιάξαμε βαθιά αλλά υπάρχουμε ακόμη και δεν μπορεί να αποτελούν κριτήριο ψήφου η δυσαρέσκεια και η απογοήτευση. Αν ψάχνετε για λαμπρά παραδείγματα επ' αυτού, ο Ελ. Βενιζέλος ένωσε τη διχασμένη χώρα το '30 μετά από μια καταστροφή επενδύοντας στη δημιουργία, όχι τις ανατροπές αντιπάλων, παρά τις συνεχείς προσπάθειες εξόντωσής του. Ο Νέλσoν Μαντέλα δεν εξαργύρωσε τον 27ετή εγκλεισμό του για να περιθωριοποιήσει τους λευκούς της Νότιας Αφρικής, αντίθετα συγκόλησε μια "σπασμένη" χώρα με το ηθικό έρεισμα που του έδωσε η πολιτική μετριοπάθεια και η αποχή από "ανατροπές". 

Όχι μόνο δεν ανατρέπουν τίποτα όσοι επαγγέλλονται διαρκείς ανατροπές, αλλά μας κάθονται στο σβέρκο -και δια των ερτζιανών- και βουλώνουν τις τρύπες της πολιτικής τους ένδειας με τσάμπα επανάσταση. Αν πρέπει να ανατρέψουμε κάτι είναι τη δυσαρέσκεια που μας προκαλούν οι ίδιες μας οι πολιτικές επιλογές, με άλλους, διαφορετικούς, μη-ανατροπείς. Κάποιους τελοσπάντων που δεν θα θελήσουμε σε μερικούς μήνες να τους ανατρέψουμε κι αυτούς...

Πολύ σκληρός για να βιντεοσκοπηθεί

Εκμεταλλευόμενοι τη νεοαποκτηθείσα φήμη του ανδρός (με μικρό "α" σαν το μπόι του, όχι σαν του αρχι...προεδραρά παρακάτω, έτσι;), είπαμε να αυξήσουμε την αναγνωσιμότητά μας στο Διαδίκτυο, παραθέτοντας κατ' αποκλειστικότητα απόσπασμα από το ακυκλοφόρητο μυθιστόρημα του Τάκη Μπαλτάκου που θα έχει τίτλο "Κρυπτο-αυνανιστές στην Αρχαία Σπάρτη και στη Μάνη". Πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα για μια άγνωστη πτυχή της αρχαίας Λακαιδεμόνας και την ιστορική της συνέχεια στην σημερινή Μάνη. Κάποιοι από τους σκληροτράχηλους νεαρούς πολεμιστές της περιοχής, σχημάτιζαν ομάδες που ζούσαν κρυφά έξω από τα τείχη της πόλης, επιδιδόμενοι συχνά σε ομαδικό αυνανισμό σαν μια πράξη σωματικής αποστασιοποίησης από τον μη-μάχιμο πληθυσμό. Ετσι εξεδήλωναν την αντίθεσή τους στο σεξ με το άλλο φύλλο, που θεωρούσαν ότι υπονόμευε τα σκληρά ένστικτα του πολεμιστή, ενώ έφερνε κοντύτερα τους συμπολεμιστές μεταξύ τους... Το παρακάτω απόσπασμα είναι ένας διάλογος μεταξύ δύο κρυπτοαυνανιζόμενων εφήβων προερχόμενων από την άρχουσα τάξη της αρχαίας Σπάρτης, προοριζόμενων για υψηλά αξιώματα:

Ρε σύ, πάλι σήμερα; Δεν σου έφθασαν δύο φορές το πρωϊ;

Τι να κάνω ρε φιλαράκι, βαριέμαι εδώ στη μέση του πουθενά... Δεν υπάρχει και κανένας είλωττας να του επιτεθούμε, καμιά σκλάβα να βιάσουμε... Εχεις καμιά καλύτερη ιδέα;

Τι να σου πω; Είπαμε κρυπτεία αλλά εσύ την έχεις κάνει λάστιχο μωρ' αδερφάκι μου... Θα βγάλεις κάλλους...

Δηλαδή πόσο καιρό να συνεχίσουμε αυτή τη δουλειά για να γίνουμε άντρες και πολεμιστές; Εγώ βαρέθηκα, θέλω γυναίκα όχι.... τους άλλους.

Ακουσα τους πιο μεγάλους να λένε ότι για να γίνεις άντρας πρέπει να μιλάς σαν άντρας. ΑΝΤΡΑΣ!!! Ετσι με βαριά φωνή και μπινελίκια, να φαίνεσαι ζοχάδας και σκληρός, να βρίζεις συνέχεια.

Δηλαδή;

Να, θα λές τον αρχηγό μ..κα και μεγαλοαστό, θα λες τους άλλους βρωμοκουμμούνια, γ..ώ το αυτό μου, γ..ώ το άλλο μου, καντήλια, πρέκια, όλα!

Τι θα πει κουμμούνια;

Αστο, είναι δύσκολο να σου εξηγήσω, αλλά πρέπει να το λες με το ίδιο ύφος που θα έλεγες "σιχαμένα σκουλήκια". Πρέπει να κάνεις το φίλο στους κάφρους και αν σου ζητήσουν κάποια... χάρη, ε, τι τώρα, σιγά, παδιά είμαστε; Και όταν μεγαλώσεις πρέπει να γράψεις και κάποιο βιβλίο, να φαίνεσαι οτι κατάγεσαι από ηρωική γενιά και γνωρίζεις τα ήθη και τα έθιμα των πολεμιστών προγόνων σου. Κατάλαβες;

Κατάλαβα. Πάω να πιάσω κουβέντα με εκείνον που μοιράζει συνέχεια σφαλιάρες και λέει τους πάντες "προδότες". Θα του κάνω το φίλο, θα βρίζω εσάς και στο τέλος θα γίνω άντρακλας, έτσι;

Μπράβο αγόρι μου, το 'πιάσες. Τώρα βγάλε το χέρι σου από το σκελέα σου και πήγαινε να ανδρωθείς...

 ------------


Θα υπάρχει πάντα μια κατηγορία ανδρών που θα νιώθει ότι έχει αδικηθεί απο τη φύση. Θα έχει μεγαλώσει με ηρωικές διηγήσεις για κατορθώματα ανδρείας και τελικά το μόνο που θα καταφέρει είναι να γίνει κάποιας μορφής χαρτογιακάς, μπορεί επιφανής, μπορεί και όχι, πάντως σε κάθε περίπτωση πολύ λιγότερος από τα διηγηματικά φαντάσματα με τα οποία θα μετριέται όλη του τη ζωή. Για να νιώσει επαρκής θα επινοήσει μια άλλη ζωή, πέρα από τη ταπεινή του πραγματικότητα, όπου θα συνδιαλέγεται με όρους ατρόμητου πολεμιστή και θα τον σέβονται για την ανδρεία του.

Καταλάβατε τώρα; Ο κακομοίρης ο Μπαλτάκος, ο δικηγορίσκος της ηρωικής καταγωγής και της ταπεινής παρουσίας, ο ένα εξήντα στο σκαμπό με ανάταση δεν είναι ούτε ακροδεξιός, ούτε φασιστόμουτρο με νεοδημοκρατικό μανδύα. Ο άνθρωπος απλά μιλούσε με τον Κασιδιάρη για το ίδιο λόγο που μιλάει ένας ντόπιος σε ένα τουρίστα όταν έχει πάθος για μια ξένη κουλτούρα. Θα προσπαθήσει να αρθρώσει μερικές κουβέντες για να εξασκηθεί στο συγκεκριμένο είδος επικοινωνίας και για να εκφράσει τον θαυμασμό του. Να μάθει μια ξένη γλώσσα ο άνθρωπος...

"Γαμώ τα μουστάκια μου γαμώ!..."

Πού βρήκαν τα κοινοβουλευτικά rχ: να καταθέσουν πρόταση μομφής σε αυτόν τον Αντρα και μάλιστα πρωί-πρωί;

Η απόσταση ανάμεσα στον αντισυστημισμό και το καραγκιοζιλίκι είναι μια επιπλέον πρόταση μομφής

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η μόνη πραγματική ελπίδα της αριστεράς να κυβερνήσει για πρώτη φορά στην ιστορία της, φαίνεται μέρα με την μέρα να στέλνει το μύνημα στους ψηφοφόρους, ότι δεν είναι έτοιμος για αυτό το σχεδόν αναπόφευκτο ραντεβού με την ιστορία. Το μόνο που χρειάζεται να κάνει μια αξιωματική αντιπολίτευση στην σημερινή συγκυρία της ύφεσης, της βροχής των αντιλαϊκών μέτρων και της υπερφορολόγησης, είναι να περιμένει την κυβέρνηση να πέσει σαν ώριμο φρούτο, προετοιμαζόμενη ψύχραιμα για την άνοδό της στην εξουσία. Ακόμη κι αν στο μεταξύ ξεφυτρώνουν ή μάλλον φουσκώνουν ανταγωνιστικά πολιτικά σχήματα ("Ποτάμι"), αυτό δεν σώζει την κυβέρνηση της οικονομικής οδύνης. Στην χειρότερη να κόψουν ένα ποσοστό από τους εν αναμονή, εμπλουτίζοντας παράλληλα το μουχλιασμένο πολιτικό τοπίο υπέρ της ανανέωσης. Εδώ έχουμε ένα κόμμα (είναι κόμμα;) που δείχνει να ενδιαφέρεται λιγότερο για την ευκαιρία να αναλάβει την τύχη της χώρας και περισσότερο για πολιτικούς λεονταρισμούς, μια νέα "επαναστατική γυμναστική" κοινοβουλευτικού τύπου, κενή όμως στρατηγικής. Οι πολλαπλές προτάσεις μομφής με  τυφλή στόχευση και μηδενική αποτελεσματικότητα, η "κοινοβουλευτική οργή" των αποχωρήσεων από συζητήσεις και ψηφοφορίες που οι ίδιοι επεδίωξαν, μοιάζουν περισσότερο με αντισυστημικό σόου της ΧΑ στο κατώφλι του Κορυδαλού, παρά με προοδευτικό κόμμα στα πρόθυρα της εξουσίας.

Bring on the Cloonies!

Το ενδιαφέρον που επέδειξε ο αμερικανός ηθοποιός Τζόρτζ Κλούνι για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα και ο διεθνής ντόρος που δημιουργήθηκε από τις δηλώσεις του, θα τον καθιστούσαν ιδανικό υποψήφιο για τον δήμο της Αθήνας ή ακόμη και για εκπρόσωπο της χώρας στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα. Οχι μόνο ο κ. Κλούνι φαίνεται να διαθέτει μεγαλύτερο φιλελληνισμό από το μέσο κομματικό στέλεχος της κυβερνώσας παράταξης, αλλά είναι και πολύ αποτελεσματικότερος στην ανακαίνιση σημαντικών θεμάτων για τον ελληνισμό στην διεθνή σκηνή. Αφήστε δε ότι αποκλείεται να βρισκόταν αντάρτης υποψήφιος να αντιπαρατεθεί κατά ενός αστέρα του Χόλιγουντ με παγκόσμια προβολή, γιατί η ήττα του θα ήταν σίγουρη.

Επιπλέον, ο κ. Τζ. Κλούνι θα μπορούσε να ήταν ιδιαίτερα χρήσιμος ως αντιπρόσωπος της χώρας στο ευρωκοινοβούλιο, για να μετριάσει τουλάχιστον εν μέρει το διεθνές όνειδος ότι ετοιμαζόμαστε να στείλουμε νεοναζί στο Στρασβούργο. Ισως με το προσηνές ύφος και την καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία του να καταφέρει να πείσει την διεθνή κοινή γνώμη ότι η παρουσία της μαφιόζικης συμμορίας με τις σβάστιγγες στην ευρωβουλή οφείλεται σε ντοκιμαντέρ του μάστερ της κινηματογραφικής βίας και φίλου του Κουέντιν Ταραντίνο και όχι την θεσμική εκπροσώπηση της γενέτειρας της δημοκρατίας. Τώρα βέβαια, ίσως να βρεθούμε σε δύσκολη θέση αν το βιτριολικό συνάφι της Χ.Α. απαιτήσει κάποια κειμήλια του 3ου Ράιχ αντί για τα Ελγίνεια...